Við starfsloka umbjóðanda Mandat lögmannsstofu hjá vinnuveitanda sínum var deilt um uppgjör á orlofsgreiðslum til starfsmannsins.  Umbjóðandi Mandat hafði sjálfur haldið utan um orlofstöku sína hjá vinnuveitanda sínum og taldi sig eiga inni vangoldið orlof við starfslok auk þess sem hann hafði, með vísan til kjarasamninga, átt rétt á hærri orlofsprófesentu með tilliti til aldurs og starfsreynslu sinnar. Af hálfu dómsins var tiltekið að sá orlofstími sem stefnandi hafði nýtt sér hefði ekki verið véfengdur. Ekki var talið að vinnuveitandi hefði getað sýnt fram á að uppgjör orlofs við starfslok hans hefði verið umsamin lokagreiðsla af hans hálfu auk þess sem óheimilt hefði verið að semja um lakari kjör en kjarasamningar aðila segja til um. Var vinnuveitanda því gert að greiða umbjóðanda Mandat vangreitt orlof. Lögmaður stefnanda var Bergþóra Ingólfsdóttir og dóminn má finna hér.

Lögmaður á Mandat lögmannsstofu var skipaður skiptastjóri þrotabús. Ágreiningur reis um gildi eignarréttarfyrirvara eins kröfuhafa í þrotabúið og hvort slíkur fyrirvari fæli í sér gilt söluveð að íslenskum rétti. Af hálfu þrotabúsins var því haldið fram að svo væri ekki. Þar af leiðandi væru ekki þau skilyrði til staðar sem fullnægðu áskilnaði laga um söluveð. Féllst dómurinn á það m.a. þar sem ekki hafi verið sýnt fram á að viðskiptaskilmálar hafi verið sannanlega undirritaðir. Var því fallist á kröfu þrotabúsins. Lögmaður þrotabúsins var Magnús H. Magnússon og dóminn má finna hér.

Umbjóðandi Mandat lögmannsstofu setti sjálfstýringu í gang á smábát sínum og dottaði. Vaknaði svo það að honum hafði steytt á fjörugrjóti og hlaut hann af því líkamstjón. Honum var synjað um bætur úr slysatryggingu almannatrygginga á grundvelli þess að tjón hans félli fyrir utan hugtakið slys í skilningi 1. mgr. 27. gr. laga um almannatryggingar. Höfðaði hann mál til ógildingar á ákvörðun SÍ um að synja honum um bætur, og úrskurði úrskurðarnefndar almannatrygginga, sem hafði staðfest niðurstöðu SÍ. Í dómi Hæstaréttar er vísað til lögskýringargagna ákvæðis 27. gr. laga  um almannatryggingar um skilgreiningu þess á hugtakinu slys, þar sem fram kæmi að hún væri í samræmi við þá skilgreiningu sem notuð væri í vátryggingarrétti. Þá segir í dómi Hæstaréttar að fallast yrði á með umbjóðenda Mandat að líkamstjón hans hefði hlotist af skyndilegum utanaðkomandi atburði í skilningi laganna og væri því krafa hans tekin til greina, þar sem um slys hefði verið að ræða. Lögmaður stefnanda var Björn L. Bergsson og dóminn má finna hér.

Umbjóðendum Mandat lögmannsstofu var stefnt til greiðslu skaðabóta vegna meintra galla á fasteign sem þau höfðu selt stefnendum. Eignin var hraunuð að utan. Byggðu stefnendur á því að skv. söluyfirliti hefði eignin átt að vera kvörsuð að utan en ekki hraunuð. Þá var jafnframt gerð krafa um bætur vegna ágalla skv. matsgerð sem lögð var fram í málinu. Að áliti dómsins var ekki hægt að fella ábyrgð á umbjóðendur Mandat lögmannsstofu vegna þess að húsið var hraunað,  þar sem það hefði verið stefnendum sýnilegt frá upphafi og  hinn meinti galli því þeim verið ljós. Jafnframt hefði söluyfirlit verið leiðrétt að stefnendum ásjáandi og stefnendur samþykkt breytinguna með því að rita fangamark sitt á leiðrétta yfirlitið. Um galla að öðru leyti var litið til þess að um væri að ræða ágalla sem hefðu mátt vera stefnendum sýnilegir við skoðun eignarinnar, auk þess sem stefnendur tilkynntu ekki stefndu um gallanna fyrr en þremur og hálfu ári eftir afhendingu eignarinnar. Voru stefnendur því talin hafa glatað rétti sínum til að bera fyrir sig hina meintu galla og umbjóðendur Mandat lögmannsstofu sýknaðir.  Lögmaður stefndu  var Magnús Magnússon, hdl. og dóminn fá finna hér.

Í máli þessu krafðist umbjóðandi Mandat lögmannsstofu að kaupum hans á hópbifreið og þar með yfirtöku á áhvílandi láni yrði rift og jafnframt að innborgun upp í kaupverðið yrði endurgreidd.  Tveimur tímum eftir kaupin stöðvaðist bifreiðin í akstri og fylltist af reyk.  Kaupandi hafi með naumindum náð að bjarga sér út úr bifreiðinni og tilkynnti þegar seljanda um atvikið. Bifreiðin reyndist óökufær eftir atvikið og viðgerð þótti ekki svara kostnaði. Höfðaði kaupandi mál á þeim grundvelli að um leyndan galla hefði verið að ræða. Var kallaður til af dómkvaddur matsmaður til að leggja mat á hvort að  greina hefði mátt að ástand vélarinnar væri í jafn lélegu ásigkomulagi og raun bar vitni. Var ekki talið að svo væri. Féllst dómurinn á að um verulegan galla hefði verið að ræða við afhendingu og þeir slíkir að viðgerð þótti ekki svara kostnaði.  Ástand bifreiðarinnar hefði þannig verið mun verra en en kaupandi hafði ástæðu til að ætla. Var kaupanda því heimilt að rifta kaupum á bifreiðinni skv. 1. mgr. 39. gr. laga um lausafjárkaup og var stefnda gert að greiða innborgun kaupanda inn á bifreiðina til baka.  Lögmaður kaupandans var Eva B. Helgadóttir, hrl. og dóminn fá finna hér

Í máli þessu krafðist umbjóðandi Mandat lögmannsstofu launa í þriggja mánaða uppsagnarfresti í kjölfar uppsagnar sem verkstjóri. Vinnuveitandi mannsins taldi að hann ætti eingöngu rétt á launum í einn mánuð þar sem um kjör hans færi samkvæmt kjarasamningi Samtaka atvinnulífsins og Verkstjórasambands Íslands. Var þessu mótmælt af umbjóðanda Mandat lögmannsstofu og því haldið fram að hann sækti rétt sinn til kjarasamnings Samtaka atvinnulífsins og Samiðnar sem mælti fyrir um rétt til launa í þriggja mánaða uppsagnarfresti fyrir mann í stöðu umbjóðanda Mandat lögmannsstofu. Ætti þetta við þar sem iðgjöld höfðu verið greidd til aðildarfélags Samiðnar og þar sem umbjóðandi Mandat lögmannsstofu hafði aldrei verið aðili að verkstjórasambandi. Fallist var á rök umbjóðanda Mandat lögmannsstofu og vinnuveitandinn dæmdur til greiðslu launa í þriggja mánaða uppsagnarfresti. Lögmaður launþegans var Magnús H. Magnússon hdl. og dóminn má finna hér.

Þann 19. mars 2009, ógilti hæstiréttur ákvörðun skattstjóra um endurákvörðun á reiknuðu endurgjaldi umbjóðanda Mandat sem var eigandi félags, vegna vinnu umbjóðanda Mandat í þágu félagsins árið 2002 en íslenska ríkinu var stefnt til ógildingar ákvörðunarinnar. Laut ágreiningur aðila einkum að því hvort nægileg lagastoð væri fyrir ákvæði í reglum ríkisskattstjóra um reiknað endurgjald vegna starfa á því ári, en samkvæmt því skyldi reiknað endurgjald vera 40% af aflaverðmæti báts. Samkvæmt 2. mgr. liðar A.1. í 7. gr. þágildandi laga nr. 75/1981 um tekjuskatt og eignarskatt með síðari breytingum skyldi maður sem vann við eigin atvinnurekstur eða sjálfstæða starfsemi telja sér til tekna eigi lægra endurgjald fyrir starf sitt en hefði hann innt það af hendi fyrir óskyldan eða ótengdan aðila. Sama gilti meðal annars um vinnu við atvinnurekstur lögaðila, þar sem viðkomandi maður var í ráðandi stöðu vegna eignar- eða stjórnunaraðildar. Í 1. mgr. 59. gr. laganna, sbr. 28. gr. laga nr. 133/2001, var kveðið á um að ríkisskattstjóri skyldi við upphaf hvers tekjuárs setja reglur um reiknað endurgjald, en við ákvörðun á lágmarki endurgjaldsins skyldi höfð hliðsjón af „raunverulegum tekjum fyrir sambærileg störf.“ Talið var að íslenska ríkið hefði ekki vísað til neinnar viðmiðunar, sem stutt gæti að raunverulegar tekjur sjómanna fyrir sambærileg störf á þessum tíma hafi samsvarað 40% af heildarverðmæti afla. Var því ekki talið sýnt fram á að þessi viðmiðun hafi haft næga stoð í áðurnefndu ákvæði 1. mgr. 59. gr. laga nr. 75/1981. Var ákvörðun skattstjóra, sem staðfest var með úrskurði yfirskattanefndar, því ógilt. Guðrún Sesselja Arnardóttir, hrl. flutti málið fyrir hönd launþegans og dóminn má nálgast hér